هر فرهنگی قصه‌ای از زمستان دارد؛ قصهٔ شما چیست؟

چند سالی است در کانادا زندگی می‌کنم و هر سال، همین موقع، همان صحنه را می‌بینم.

پارک‌ها خالی می‌شوند و خیابان‌ها ساکت. مردم از خانه به ماشین می‌روند، از ماشین به مرکز خرید و دوباره به خانه برمی‌گردند.

در مرکز خرید قدم می‌زنیم، نگاه می‌کنیم و چند کلمه‌ای با صندوقدار حرف می‌زنیم. آدم‌ها را می‌بینیم، اما واقعاً با آن‌ها دیدار نمی‌کنیم؛ گفت‌وگوی واقعی‌ای در کار نیست.

در سال‌هایی که در حوزهٔ برنامه‌ریزی فرهنگی کار کرده‌ام، نکتهٔ ساده‌ای آموخته‌ام: آب‌وهوا فقط بیرون از ما نیست؛ شکل دیدارها و گفت‌وگوهای ما را هم می‌سازد. بعضی‌ها اسمش را «ژئوکالچر» می‌گذارند؛ من فقط اسمش را زندگی می‌گذارم.

در کانادا بسیاری از مردم تنها زندگی می‌کنند. همهٔ ما دوران کرونا را به یاد داریم؛ روزهایی که نمی‌توانستیم با هم حرف بزنیم و یادمان هست چقدر سخت گذشت. زمستان می‌تواند کمی از همان حس را دوباره زنده کند.

اما هر فرهنگی پاسخ خودش را به زمستان دارد. در ایران، سرزمینی که از آن آمده‌ام، شب یلدا را داریم: در بلندترین شب سال، خانواده‌ها دور هم می‌نشینند، انار می‌خورند، شعر می‌خوانند و تا صبح با هم حرف می‌زنند.

ایدهٔ ما در مؤسسه میان‌فرهنگی متین همین است: اگر هر هفته فضایی در شهر باز کنیم و فقط با هم حرف بزنیم، چه می‌شود؟ یک موضوع، گفت‌وگویی آزاد و آدم‌هایی از فرهنگ‌های گوناگون که کنار هم می‌نشینند. چیز بزرگی نیست؛ فقط گفت‌وگو.

گاهی یک گفت‌وگوی خوب کافی است تا آدم کمی سبک‌تر، کمی کمتر تنها و کمی امیدوارتر به خانه برگردد.

تغییرهای کوچک و راه‌های ساده؛ این‌گونه می‌خواهیم جامعه‌ای بهتر بسازیم.

فرهنگ شما ماه‌های تاریک سال را چگونه از سر می‌گذراند؟